Expressie
09/07
MUUR GRAFFITI
Rob en ik staan voor de Muur in de hoek waar Antoinette, lid van de vrouwengroep, woont. We zoeken een geschikte plek voor een grote graffiti, die Palestijnse jongeren onder Rob’s leiding en met zijn finishing touch gaan schilderen in het kader van de zomerschool. We laten die massieve, ruimte-begrenzende Muur op ons inwerken. Waar komt de graffiti het best tot zijn recht? We besluiten een stuk muur te nemen dat voor de veranda van Antoinette staat. Tenslotte is zij kunstlerares en kan het waarderen.
Maar is waarderen wel het goede woord? Een taxichauffeur aan wie Rob uitlegt wat hij met de graffiti wil bereiken, zegt dat hij veel waardering heeft voor Rob’s bedoelingen, maar het met het resultaat niet eens is. Je moet de Muur niet mooi maken, want dan vergeet je dat die weg moet. Maar mensen die dichtbij de Muur wonen, zijn het met die opvatting niet eens. Laat degenen die kritiek hebben op Muurschilderingen maar eens een tijdje hier wonen, wanneer je de hele dag naar dat grauwe ding kijkt, zegt een ander lid van de vrouwengroep die bij het Graf van Rachel woont. De graffiti en schilderingen zijn ondertussen wel degelijk een protest tegen de Muur – Rob en de jongeren schrijven met grote letters "justice" en "freedom". Een danstrainer bij de zomerschool maakt de letters levend; de jongeren drukken met hun lijven de letters uit, zodat de Muurschildering een extra dimensie krijgt.
Jara doet mee en trekt verscheidene dagen met Rob op, als begeleidster, en als vertaalster Nederlands-Arabisch, voor hem en ook voor andere Nederlandse zomerschool-trainers. Ook als fotografe voelt ze zich in haar element. Ze vindt het fijn, ze lacht veel. Ze is nu elf jaar en klaar voor meer verantwoordelijke rollen dan die op school haar worden toegemeten. En ze is ook eens helemaal weg uit het ouderlijke blikveld, dat is mooi meegenomen.
We dachten foto’s van de Muur-graffiti vanaf het balkon van Antoinette te nemen, maar deze heeft van het leger te verstaan gekregen dat er niet van binnen het huis naar de Muur mag worden gefotografeerd. Dat wordt via camera’s die boven de Muur zijn geplaatst in de gaten gehouden. Dus klimt een vrijwilligster-fotografe in een lange paal voor het huis om het goede hoekveld te krijgen. Jara vergeet even haar foto-opdracht en is geheel in beslag genomen door kleine poesjes die onder grote niet-gebruikte brokken Muur spelen.
Rob vraagt of de jongeren misschien last krijgen van het leger omdat ze aan de graffiti-tekeningen hebben meegedaan. Moeilijk te zeggen. Ik denk het niet, maar het speelt wel door hun hoofden. Als ze "politiek" bezig zijn, zoals met Muurschilderingen, dan kunnen ze wie weet straks daarvoor gestraft worden met het inhouden van reisvergunningen. Of hun familie kan er last mee krijgen. Die camera’s zijn enge dingen. Ze filmen alles wat er bij de Muur gebeurt. Dat intimideert wel. Ik herinner me dat de jongeren van het instituut een paar jaar geleden bij demonstraties bewust achterin liepen om niet te duidelijk op de films van het leger te komen staan.
Tamer kan nog niet met de graffiti meedoen, want zijn handen kunnen de spuitbus nog niet recht vasthouden. Maar hij is snel met tekenen, zegt Marinus, een tekendocent, die aangeeft dat de deelnemers buiten de lijnen moeten kleuren, omdat door lijnen heen breken vrijheid uitdrukt.
Wanneer ik Tamer ‘s avonds vampierverhalen voorlees, vraag ik hem verhaalscenes uit te beelden en dat gaat hem goed af met allerlei enge grimassen en grijphanden. Met onze gasten discussieren we of hij eigenlijk niet te jong is om naast al die andere echte vampiers in dit deel van de wereld ook nog die van Paul van Loon erbij te hebben, maar hij vindt griezelen lekker en kruipt bij het verhalen lezen ‘s avonds veilig dicht tegen me aan.
Aan het eind van de zomerschool maakt Mohammed, een vrijwilliger, een mooi toneelstuk. Met het Jeruzalem-lied van de Libanese Fairouz als achtergrond, spelen kinderen met stokken hoe Jeruzalem wordt belaagd. Maar aan het eind nemen andere kinderen die stokken zachtjes uit hun handen. Het valt me op hoe geweldloos, bijna lief, het stuk is. Vooral omdat toen hij in een Israelische gevangenis werd ondervraagd, in de jaren negentig, Mohammed’s beide armen zijn gebroken.
guus koelman
17 juli 2009, 17:28
Dag Toine, Prachtig vind ik het, de combinatie van het Grote Verhaal van de Muur en het kleine van jouw gezin. Ik ben reuze benieuwd hoe Jara enTamer hun creativiteit tegen de Muur verder zullen ontwikkelen... Veel groeten, Guus
guus koelman
17 juli 2009, 17:28
Dag Toine, Prachtig vind ik het, de combinatie van het Grote Verhaal van de Muur en het kleine van jouw gezin. Ik ben reuze benieuwd hoe Jara enTamer hun creativiteit tegen de Muur verder zullen ontwikkelen... Veel groeten, Guus
Nynke Schaap
13 juli 2009, 12:11
Wat een prachtig, zacht verhaal en toch zo duidelijk over de dagelijkse problematiek. Je hoeft niet met vingers te wijzen, te zeggen 'Israel dit' en 'Israel dat' om duidelijk te maken dat de Palestijnse bevolking lijdt. Dit verhaal doet dat heel mooi! Kuffiyeh af!
Purwanto
12 juli 2009, 08:20
Beste Toine, Over de apartheid muur in het 'heilige"land gesproken, dacht ik op eens aan een oude country gospel. Ik hoorde voor de eerste keer in Buffalo (NY) haast 30 jaar geleden. Overigens is deze deelstaat conservatief, althans in die tijd. De tekst van de gospel was eenvoudig maar aangrijpen. Het begon met: " One day at a time, sweet Jesus...." En verder: If you're looking bellow, now is more worst than then. Cheating and stealing..., enz." Heeft het zionisme eigenlijk betekende toch ook cheating and stealing? Door de zogenaamde historische recht? Hebben de Aboriginals, Apache, Eskimos, Nez-Perce, Maoris, Sioux toch ook historische rechten voor hun land? Op z'n minst op navolging van de zionistische ideologie. Stealing lands, behalve van de First Nation (The Palestinian People) ook sinds 2004 heeft Intenational Court of Justice, ja wohl in Den Haag, de bouw van de apartheidsmuur veroordeeld, omdat op iemands land was. This is toch duidelijk een stealing? Daarom komt de gospel weer terug in mijn gedachte: One day at a time...... Het ga je goed Toine, Mary, Jara en Tamer. De zomer vakantie in Holland begint.
Roger Vander Stockt
11 juli 2009, 13:22
Toine , Is Rob terug in PALESTINA, het beloofde land. Daar was sprake van dat hij terug naar Palestina kwam als leraar graffitti. Graffitti is mooi als het ordentelijk en op een voorop toegestane plaats wordt aangebracht. Ik ken de spoorweg HALLE-Qaurtier Leopold in België , wat een vuile boel. Nu ik versta de frustratie van de Palestijnen tegenover de zotte 650 km muur tussen ISRAEL en Palestina. De joden sluiten de Palestijnen op en doen maar verder met hun settlements. Nu onderhandelen gaat precies moeilijker. Hun eerste minster nu moet naar SYRIE spreken over het water achter de GOLAN hoogte. Het witte goud is allang belangrijk en niet het zwarte goud. Nu daarna wordt hij uitgenodigd door de Palestijnse overheid. Hij moet Palestina erkennen en dan pas zullen de Palestijnen ISRAEL erkennen. Na de erkenning kan er over de landsgrenzen en het water gesproken worden. Gaat er West en Oost Jeruzalem komen. De geschiedenis van de OLIJF BOOM ken ik niet. Ik weet dat een Olijfboom duizenden jaren nog olijven voorbrengt. Men kan olijfolie gebruiken en uitvoeren natuurlijk rekening houdend met de huidige concurrentie. Wie was er voor twee staten , de huidige eerste minister of TZIPI LIVNI. Ik volg Palestina nog steeds en het Midden Oosten ligt mij nauw aan het hart. Ik ga nu naar IRAN, de boezemvriend van BUSH en dan naar het armste land ter wereld AFGHANISTAN. Het strijdtoneel en slachtoffer van honderd jaar oorlog. Baker schiet daar vrouwen en kinderen dood. Nog een gek van de USA.Ik heb er al een maand verbleven en drie weken op de vloer geslapen in de gevangenis met een blauwe zak over mijn hoofd. Binnenkort zijn er verkiezingen in dat land. Ik ben benieuwd wat de eerste minster van ISRAEL gaat doen. HASSAD komt tevoorschijn voor de GOLAN hoogte , het water. Het water van de Palestijnen. SICKNIN,HEBRON en elders. Het water is ook belangrijk voor de Palestijnen. In ISRAEL moet men mij niet controleren en ik ga misschien binnenkort eens met hun muurtje spelen. De zoon van SHARON zat in de betoncentrale zeker. Leeft hij nog ARIEL SHARON. Arafat is dood. Zijn vrouw die geen aanslagen diende te plegen zat bij de SAC 40 van CHIRAC. Zij was goed beschermed en lag in de zon in MONACO. Maar na de dood van de corrupte boer ARAFAT van de PLO heeft zij Frankrijk moeten verlaten naar TUNIS of CYPRUS. CYPRUS is mijn lievelingseiland met de muur tussen de Griekse cyprioten en de Turkse cyprioten. Maar die maken gaten in de muur en zouden in vrede naast elkaar leven of niet. Tussen Oost en West Duitsland is de muur weg. De zot van Honecker met zijn STASI is van armoede moeten verdwijnen. Het STASI gelul. Het Militarisme dood een land. De kost van een leger enz... Nu de grootste wapenfabrikanten ter wereld zijn nog altijd de USA en URRS. Omvormen gaat moelijk. Ze gaan nu toch allebei een deel van kerngelul verminderen. Ik hoop dat ze al fabrieken hebben om hun nest te resycleren. Wat gaan ze doen met hun kernafval. Wie gaat dit betalen. Eerst betalen om te maken en te bewaken en nu dik betalen om de verwerken. Die hebben goed geboerd. Mijn frankske brengt meer op en ik heb plezier aan mijn paarden. Hoe er de moed in en na 101 jaar zou er vrede moeten komen. Een beetje met hun muur spelen. Eerst de erkenning van beide staten. In vrede naast elkander leven. Israel heeft een verscheidenheid van bevolking , orthodoxe joden , palestrijnen , moslims (moskeêen) westerlingen enz... het is vandaag SABBAT, bidden in de synagogue. In ons land in Antwerpen zijn ook veel joden. Hou er de moed in. Roger
