World Cup
07/07
FAAM EN BLAAM
Ik voel me ineens weer Nederlander. Zelfs de kruidenier om de hoek probeert me na de overwinning op Brazilië te bellen om te feliciteren. Na de wedstrijden gaan auto’s toeterend door de Betlehemse straten, net als bij bruiloften of na verkiezingen. Nederlandse vlaggen hangen uit de auto’s, al heeft Betlehem of Palestina geen bijzondere band met Nederland.
Met Zuid-Amerika is er meer relatie: veel Betlehemse familieleden zijn naar katholieke Zuid-Amerikaanse landen gemigreerd (oorspronkelijk – tweede helft 19e eeuw - om heilig-landproducten te verhandelen) en menig Betlehemse familie spreekt een aardig mondje Spaans. Met Duitsland is nog meer contact. De Lutherse kerken en schoolgemeenschappen bijvoorbeeld. Op de Lutherse scholen krijgen de kinderen al van jongs af aan de Duitse taal in hun pakket.
Bij de buur van Mary’s moeder gaan we kijken naar de Duitse wedstrijden. Onze buurvrouw springt bij de Duitse doelpunten een gat in de lucht. Haar overleden echtgenoot was organist bij de Lutherse Kerk en docent Duits op de Lutherse school in Beit Jala. Alles straalt Duits uit, tot en met de boeken in de boekenkast. Wanneer de doelpuntenregen tegen Argentinie valt bellen de kinderen, die merendeels in Duitsland wonen, tijdens de wedstrijd op, de een na de ander, hees van de aanmoedigingen.
Ik heb soms de indruk dat buitenlandse landen hier werkelijk worden geadoreerd. Alles is beter in het buitenland, vooral het westen. Mary’s overleden vader kon geen kwaad woord over Engeland horen. Hij werkte als schoonmaker voor de Britten tijdens de Mandaatperiode tussen de twee wereldoorlogen. Altijd loofde hij het organisatievermogen van de Britten. De Arabieren konden daar heel wat van leren, vond hij.
De bewondering voor het buitenland, vooral het westen, loopt parallel met hevige zelf-kritiek wanneer het om Palestina of de Arabische wereld gaat. Wanneer een kennis een film ziet waarin een aantal mannen vechtend over de grond rollebollen, zegt ze “Aboe ‘Arabi” (de vader van de Arabieren, d.w.z. typisch Arabisch gedrag).
Je ziet die zelfkritiek op allerlei momenten in het dagelijks leven. Neem het tekort aan water op het moment, het terugkerende zomerse probleem. Mary ging zondag haar haar doen, maar de kapper zei tegen de klanten: “Kom dinsdag maar terug,” want er was geen water. Ik hoorde afgelopen week over een verpleegkundige die haar thuiswas deed in het ziekenhuis waar ze werkt. Ook bij ons thuis was er geen water meer, afgezien van een dun straaltje uit de WC kraan. Mary had geen zin meer om zoals vorig jaar op rantsoen te gaan. Met een paar buren werd een tankauto aangerukt, 80 Euro betaald.
De tankchauffeur gelooft dat de gemeente bewust het water achterhoudt omdat de mensen niet betalen. Dat lijkt me wat al te cru. Een ander verhaal is dat de gemeente al jaren de reparaties aan het leidingsysteem niet uitvoert en dat niet minder dan de helft van het water in allerlei lekken onder de grond verdwijnt. Kortom, het Palestijns Gezag, het waterbedrijf en de organisatie krijgen er van langs. Dat zal deels wel terecht zijn, maar die andere schuldige, Israël, verdwijnt geheel uit de horizon, terwijl het watertekort goeddeels kan worden toegeschreven aan het Israëlische beleid dat alle belangrijke beslissingen neemt over waterallocatie en -prijsbepaling. Zodat de nederzettingen rijkelijk van water worden voorzien en de Palestijnse dorpen en steden niet.
guus koelman
08 juli 2010, 09:09
Dag Toine, In Rotterdam verwijst de naam 'Waterfront' naar het gebied langs de Maas, bedoeld als visitekaartje van de stad. In Betlehem e.o. is het waterfront een echte oorlogsterm. Ook voetbal is oorlog, maar die zal bij jullie de pijn die aan het waterfront geleden wordt nauwelijks doen verstommen. Hartelijke groeten, Guus
Toine van Teeffelen
07 juli 2010, 18:22
Dag Nynke, de mensen die voor Nederland claxonneerden waren gewoon inwoners van Betlehem die verder denk ik niet iets met Nederland "hebben" maar naar een verzetje snakken... Groetjes, Toine
Nynke
07 juli 2010, 18:14
Wie waren die mensen dan die juigden voor Nederland? Nederlanders die in Palestina werken? Of zijn ze gewoon blij voor ons? Wat als Nederland straks tegenover Duitsland in de finale staat? Deze column deed me denken aan een zin die ik eens in een interview met een Palestijnse vredesactivist heb gelezen. (Stom van mezelf dat ik niet het hele interview heb bewaard of de naam van de activist heb onthouden): I wonder how you explain to a Palestinian child he must ration his drinking water so an Israeli can swim?
Purwanto
07 juli 2010, 13:15
Goed gezien, Toine! Water is equivalent met de militaire macht en de westerse steun aan de landen in het Midden Oosten. Hoe hoger de miltaire macht en de westerse steun hoe meer het water wordt gebruikt per land. Ter illustratie (gegevens uit 1990, kan je na gaan hoe op dit moment is): Israel verbruikte op jaar basis 745 miljoen kubieke meter, water. En voor de bezette Golangebieden ongeveer 280 miljoen kubieke meter. Terwijl, Libanon, Syrie en Jordanie te samen gebruikten 215 miljoen kubieke meter water. Wat praten wij dus nu over?
