Weerzien
15/04
OPNIEUW: VERGUNNINGEN
In de laatste column schreef ik over een demonstratie op Palmzondag, geleid door twee ezeltjes. Die waren van Ibrahim Salah, uit het dorpje Al-Khader. Hij was eigenlijk per toeval in de demonstratie beland. Op de betreffende zondagochtend was hij een stukje land aan het bewerken dichtbij de Muur. Hij voelde het als zijn nationale plicht de oproep van de passerende demonstranten te beantwoorden, die hem aanspoorden mee te gaan naar de checkpoint. Uiteindelijk had hij bepaald geen spijt gearresteerd te worden. Hij werd gevangen gezet in Ofer bij Ramallah, waar hij tot zijn vreugde zijn zoon ontmoette die al zeven maanden gevangen zat en die hij al die tijd niet had mogen bezoeken. Toen de gevangenen hoorden dat vader Salah in aantocht was, werd de zoon snel uit zijn bed geroepen en een hartelijke weerzien gevierd. Na twee dagen werd de vader vrijgelaten. Wel moest hij, na wat onderhandelen, tachtig euro betalen “vanwege de voederkosten voor de ezels.” “Wat nu,” vroeg de vader, “kregen de ezels die twee dagen soms dure biscuits?” Hij zal wel zitten na te denken wat de volgende keer te moeten doen om zijn zoon te kunnen zien.
Vergunningen, vergunningen. Kerkelijke leiders, aangescherpt door het Kairos Palestina document, dagen nu het vergunningensysteem uit. Voor het eerst hoor ik van een oproep aan de kerken in Jeruzalem dan maar hun poorten dicht te houden. Als je vergunningen nodig hebt om de kerken binnen te komen, dan kunnen die kerken maar beter dicht. De vorige Rooms-katholieke patriarch in Jeruzalem, Michel Sabbah, placht te pleiten voor “de omvorming van checkpoints tot gebedsplaatsen.” Bij mijn onderwijsinstelling worden we soms door buitenlandse groepen benaderd een gebedssessie bij de Muur te houden.
Het laatste nieuws is dat het vergunningensysteem gaat worden gebruikt om mensen die geen West Bank ID hebben en geen geldige vergunning, de West Bank uit te zetten. Het gaat vooral om mensen uit Gaza, die een keer misschien een vergunning ontvingen om naar de West Bank te gaan en daar nadien zijn gebleven. Dat zijn er volgens Mary’s collega’s op de Universiteit mogelijk zo’n 70.000. Daar gaat het leger dan jacht op maken. En ook op internationals die hun visum hebben overschreden. Deze allen worden als “infiltranten” gekwalificeerd. Dat klinkt alsof ze een militaire bedreiging vormen. Op infiltranten mag je schieten, zit ik te bedenken. Het betekent ook dat degenen die gepakt worden veel hogere gevangenisstraffen ontvangen en minder beroepsmogelijkheden krijgen.
“Wie wil er eigenlijk een derde Intifada,” zegt Mary, “de Israeli’s? Zeker om de aandacht van de problemen met de VS af te leiden.” Inmiddels zou het Israelisch leger hebben ontkend dat de maatregel wordt uitgevoerd. Zo gaat het meestal: eerst wordt een maatregel aangekondigd, dan komt er een publieke reaktie, vervolgens wordt de uitvoering van de maatregel opgeschort maar de maatregel zelf niet ingetrokken, en daarna wordt een tijdje later opnieuw begonnen met de invoering ervan en de internationale en locale reaktie weer afgewacht (waaronder die van lastige journalisten die de maatregel in de publiciteit brengen, zoals Haaretz-verslaggever Amira Hass). Het spel begint dan van voren af aan.
Een stille en bureaucratische etnische zuivering, zeggen mensenrechtenorganisaties hier. “Elke keer hebben ze nieuwe manieren om ons verder onder druk te zetten,” zegt Mary. Ze heeft de laatste tijd last van een kuchje, van de zenuwen denkt ze, en neemt dus wat extra honing.
MARTIN
20 april 2010, 11:01
De column gaat van weerzien tot weerzin, maar ook nu zijn er weer lichtpuntjes. Ja, Mary, de Israelies sturen steeds weer opnieuw aan op confrontatie, liefst een derde intifada, dan kunnen ze er weer eens lekker op los timmeren. Gelukkig is er meer zekfbeheersing onder het Palestijnse gezag en onder de bevolkking. Tussen haakjes: zijn de Israelies niet de infiltranten in Palestina of verfgis ik me nou zo. Doe maar wat Guus schrijft: neem een hele pot honing en denk aan de bijen. Lieve groeten en SOEMOED. MARTIN
Purwanto
19 april 2010, 20:54
Beste Toine, Mary en kinderen. De ezel van Ibrahim Salah leek wel de rode vlag in een van de Charley Chaplin films. Hij werd gearresteerd met de verdenking als communistische stakingleider. Terwijl hij was alleen toevalig op de plek van de marcherende arbeiders. De ezel en de vlag kan je niet kwalijk nemen. Maar de bedenkers van het systeem zijn wel verschrikkelijke figuren. Naast de ausweiss politiek is nu de permanente bezetzung en deportation van de autochtone bewoners van Palestina. Zelf G. Wilders zou het ook niet leuk vinden als de allochtonen de autochtonen deporteren. Maar ja..... wie ben ik?
guus koelman
19 april 2010, 10:59
Neem honing Mary en denk aan de bijen die zoemend zonder problemen muren, hekken en checkpoints overstijgen. Houd moed, Guus
