Band
17/02
MOOIE MOMENTEN
Jara neemt het op in de klas tegen iemand die zegt dat de Arabieren “niets kunnen” en dat je maar beter uit Palestina naar het westen kan weggaan. Jara herinnert haar aan de Arabische hoogtepunten van vroeger, van Avicenna en hoe de Arabieren de verlichting naar Europa brachten. Ik ben trots op haar stellingname maar vraag me af: bindt Erasmus mij aan Rotterdam?
Mary vertelt over een ontmoeting met een buitenlandse geestelijke in Betlehem. Deze zei hoe blij hij was dat een bepaalde christelijke Betlehemse familie uit het buitenland zojuist was geremigreerd. De familie verklaarde tegenover de geestelijke dit te hebben gedaan om de Betlehemse gemeenschap te helpen. Mary knipoogde naar een vriendin die ook vond dat die familie hier eerder zal zijn teruggekomen vanwege bezittingen en lokale status dan idealisme. “In de Verenigde Status zijn ze muskieten; niemand let op ze.”
Het dwingt me na te denken wat mijn band is met de mensen en het land hier. Eigenlijk zijn er inderdaad veel praktische en niet zo veel idealistische redenen. En ook niet zulke diepgravende. Deze dagen denk ik vooral aan het tegenkomen van kleine maar mooie momenten.
Palestina heeft zo z’n magie. Het is de tijd van het planten van bomen, waaronder die voor de bekende Olijfbomenactie. In de wintermaand februari eet ik zo maar mijn lunch buiten met uitzicht op een rose-witte amandelboom die trots op een veldje staat van met wilde gele bloemetjes bespikkeld gras onder een met slierten wolkjes bedekte lucht. Ik neem mijn Arabische koffie zonder suiker en drink het als een glas sterke jenever in een teug op. De bloeiende amandelboom is de mooiste ter wereld, een impressionistisch schilderij waard. Jara waarschuwt me om, wanneer ik de boom fotografeer, niet het betonnen muurtje van het achterliggende kinderkerkhof aan het eind van de straat mee te nemen. Dat zou niet mooi zijn. Maar ik vind eigenlijk dat het er juist bij hoort. Schoonheid is altijd in perspectief. Wanneer je alleen maar goed onderhouden mooie tuintjes ziet vergeet je wat schoonheid is.
Een paar weken geleden interviewde ik de gouverneur van Betlehem, Salah Ta’amari. Als hoofd van een parlementaire commissie voor de bescherming van de grond in Palestina placht hij de commissieleden voor vergaderingen op het land zelf uit te nodigen. Na een van die vergaderingen raakte hij om ongetwijfeld goede redenen depressief. Hij liep langzaam terug naar zijn auto en zag toen opeens een wilde bloem tussen de silsile [de lage terrasmuurtjes op de heuvels] staan die hij in twintig jaar niet meer had gezien. “That made my day,” zei hij. Met die ene blik op die bloem vergat hij al zijn depressiviteit. Hij zegt dat hij in het geheel niet naar het buitenland reist, ook niet op uitnodigingen, om er zo zeker van te zijn dat hij hier begraven wordt.
Nog maar kort geleden bewonderden Tamer en ik mooie, lange bevroren druppels aan onze oerlelijke buitendeur vol met oude gescheurde verkiezingspamfletten en politieke leuzen. Hij lachte en betastte de druppels stuk voor stuk, voordat hij opgemonterd de schoolbus instapte.
Ikzelf herinner me de vele momenten van spontane vriendelijkheid: zoals de autochauffeurs die op de drukste straat van Betlehem door het raampje een praatje met me willen maken met luide, lelijk toeterende auto’s achter zich waar men zich in het geheel, maar dan ook in het geheel niets van aantrekt. Of de kapper die het eerste kapsel van Tamer per se gratis wilde doen, ondanks vijf minuten aandringen om geld te ontvangen.
Mary is het niet met me oneens, maar vindt desondanks de vernedering in Palestina zo groot dat ze er de voorkeur aan geeft in het buitenland begraven te worden.
MARTIN
18 februari 2010, 11:23
Hallo Toine, Erasmus is bevroren in een standbeeld. In Bethlehem ligt je liefde, groeien je kinderen op en blijft je trots op al die moedige mensen, die ondanks de Israeliische wandaden nog steeds stand houden. En dan ontdek je steeds weer zulke mooie momenen als bloemen en planten, maar ook zoals het optreden van Jara. Is dat niet om te gloeien van trots ? En wat Mary betreft, ik kan me haar gevoelens voorstellen, maar ook zij kan trots blijven op haar nationaliteit. En hoe zou het zijn, als iedereen Bethlehem ontvlucht ? SOEMOED MARTIN
guus koelman, Rotterdam
17 februari 2010, 21:02
Wat Erasmus van Rotterdam betreft, die heeft meen ik maar een blauwe maandag van zijn leven in Rotterdam gewoond. Veel banden zijn betrekkelijk. Groeten Guus
Purwanto
17 februari 2010, 20:46
Beste Toine, Verbindt of verbreekt iemand de binding met het land wordt in feite bepaald door vele factoren. Maar ik denk, dat de liefde voor een land of gemeenschap (zelfs als wij die niet kunnen precies onder woorden brengen) iets authentiek is. Dwars door de barriere van geboorte plaats, muren, sociale strata of "ras". Daarom is het racisme en nationalisme (in enge zin) geen liefde! Maar een a-sociale en egocentrische opstelling, die verheven is tot een "isme"! Blijf wonen op het land waar jullie je liefde kunnen uiteen!
wantje
17 februari 2010, 19:38
moeilijk hoor, lijkt me, dit soort afwegingen en overwegingen; misschien zelfs extra moeilijk als je ook elders nog steeds banden hebt? hgr, sterkte en wijsheid toegewenst, Wantje.
