Spiegels
02/12
REDDEN
Tania, lid van de vrouwengroep op het Soemoed Verhalenhuis, vertelt hoe haar man een paar jaar geleden maanden gevangen had gezeten omdat hij in Jeruzalem was gepakt zonder vergunning. Wanneer ze dit verhaalt aan een groep Zweedse bezoekers, zegt ze erbij dat ze de Israëli’s als mensen niet haat, maar ziet als buren waarmee je op de een of andere manier moet samenleven. “Hun toekomst is vervlochten met onze toekomst.” Dat er nu een Muur is die dat samenleven onmogelijk maakt, vindt ze beangstigend. Hoe kun je minder dan een kilometer van elkaar leven zonder ooit een ander contact te hebben dan dat van soldaten die burgers vernederen?
Mary herinnert zich niet meer hoe lang het geleden was dat ze een normaal, open contact had met een Israëli. Laatst gaf ze een geschenk aan een Israëlische arts die me had geopereerd. Maar die arts was iemand om mee over lijf en leden te praten, niet over andere zaken.
Rania, die het Soemoed Huis coördineert, vertelde dat ze een paar dagen geleden een dagvergunning kreeg om Israël binnen te gaan. Ze kreeg de vergunning vanwege de viering van de bijna-heiligverklaring van een Palestijnse non uit Nazaret, de stichter van de orde van de Rosary Sisters. Deze orde voert onder meer het beheer over een aantal goede Palestijnse scholen.
Rania maakte van de gelegenheid gebruik om met haar kinderen het Meer van Galilea te bezoeken. Daar vroeg een orthodoxe jood, die haar waarschijnlijk niet als Palestijn herkende, om een fotootje van hem en zijn echtgenote te schieten met het meer als achtergrond. Niks bijzonders. Maar Rania twijfelde of ze dat wilde doen. Ze heeft me meermalen gezegd dat ze eigenlijk geen Israëli meer wil ontmoeten. Uiteindelijk deed ze het, maar hield er naderhand een vreemd soort van schuldgevoel aan over. Alsof ze iets verkeerds had gedaan.
Daarna vertelde ze dat ze op diezelfde dag een Israëlisch kind op een hoge rots bij het meer zag spelen en ineens bij zichzelf een gevoel ontwaarde dat dat kind niet mocht vallen. Ook daarbij had ze een dubbel gevoel.
Toen ze dat vertelde schoot me een herinnering aan haar moeder te binnen, Sylvana.
Deze onderging eind jaren tachtig een abortus als gevolg van het inhaleren van Israëlisch traangas. Kort na haar abortus moest ze haar arts in Jeruzalem bezoeken. Ze wandelde door het winkelcentrum waar ze ineens een kind gevaarlijk op een of ander platform zag balanceren. Het dreigde te vallen. Ze had de kans nog iets te doen. In een fractie van een seconde overdacht ze of ze het kind zou laten vallen, zoals het Israëlisch leger haar eigen kind had laten vallen. Toen schoot ze naar voren om de jongen te redden.
Ik vertelde Rania dat het verhaal van haar moeder zich spiegelde in haar eigen verhaal van dat kind op de rots.
Ervaringen zijn soms inderdaad spiegels. Afgelopen zondag las ik op de Arabische les uit het levensverhaal van de Palestijnse architecte Suad Amiry, neergelegd in haar bekende boek “Sjaron en mijn schoonmoeder” (ze had met beiden de nodige problemen).
Toen ik de passage las dat zij het huis in Jaffa wilde zien waarin haar ouders hadden gewoond, schoot Aida, mijn Arabische lerares, vol. Het bleek dat zij als jong kind ook in die buurt had gewoond. En ook zij had later, voordat het checkpoint-regime dat zo goed als onmogelijk maakte, nog wel eens een halfslachtige poging ondernomen om het ouderlijk huis terug te zien. “Maar de Israëli’s [die in het huis wonen] willen toch niets met je te maken hebben.” Het verhaal van Suad spiegelde zich in haar eigen verhaal.
* * *
Binnenkort, op 11 december, komt een belangrijk “Kairos” document uit van een brede, representatieve groep van Palestijnse christenen. Daarin wordt de Boycot, Divestment and Sanctions (BDS) campagne ondersteund als alternatief voor een nieuwe geweldscyclus. Slepende vredesgesprekken hebben de bezetting niet kunnen doen eindigen maar dekken eigenlijk een gruwelijke realiteit toe. Het document bepleit geweldloos verzet als manier om de menselijkheid van jezelf en de ander te bewaren. En als een manier om de Israëli’s van zichzelf te redden.
Johan Feitsma
04 december 2009, 09:05
Beste Toine en gezin, Vandaag net van dat "Karios" document gehoord en er meteen wat ruchtbaarheid aan gegeven. Een goed initiatief!! Vorige week nog vlak langs jullie gekomen, ik was n.l. op bezoek bij een afd. v/d Palestinian Farmers Union in Bethlehem en een hele week door de Wwest-Bank gereisd. Vlak langs de muur daar bij jullie gekomen en dan voel ik wat jij daar over schrijft des te beter, Hartelijk groet voor jullie, we leven heel erg mee! Johan Feitsma.
gerrit
03 december 2009, 12:52
mooi stukkie!
